باز در خود می پیچم

و هنوز هیچم

تا کجا خواهی کشاند مرا؟

تا سکوت مبهمی دیگر بس است؟

چشمها باز اشک آلود

خون آید بس است؟

...

گه چه بی گناه به گناه افتاده ام

و باز توبه

و باز پیمان شکنی

تا به کی ای خدای؟

اینگونه ام خواهی؟

تا رسوایی؟

دگر چه مانده؟ از این رسواتر؟

گرد پیری به رخ و حسرت به دل

که جوانیم شد تبه و از رویت خجل

دیگرم نیست به جان آرزویی

جز اینکه به سر کشم جام سبویی

شاید آن مستی بهرساندم به جایی

شایدم آروزیم زندم ندای خدایی

....

خودتون تصصور کنید چه احساسی براتون پیش میاد؟

بعد این همه اتفاقاتی که بر خود آدم پیش میاد.

و برای کشور.

به هر حال همه برام دعا کنید

برای همه دعا کنید

از ته دلتون

...

با اینکه یازده ساله غریبم اما امروز فرق داشت

 خدا؟

تا کی؟

برای چی؟

تا کجا؟

چرا؟

بازم برم؟

من که راضیم!

تو هم راضی باش.

دوباره دوستان

دوباره اقوام

دوباره میوه دوباره کیشمیش

انار ساوه بذار به پیشش

...

تو مجلس سور

همه شادند و مسرور

ولی بازم منم تنهای تنها..

کاش متوانستم به اندازه خردلی سبکترش کنم

کاش!

یاد تو افتاد

خورشید را بهانه ای

تا رساند خویش را بر محفلم

با آنکه خموش و لب دوخته ام

آری هنوز همان دل سوخته ام

آری هنوز همان افتاده در گلم

...

آرام پرواز می دهم

و به او گوشزد می کنم که هر چه محکمتر

تا تو را در بر گیرد

و آسوده و فارغ از هر خیالی

نرم بخسبی

و من  در این اندیشه که چرا

روزی سخت تر در پیش است

...

گرچه تلخ می گذرد

می نهد بر جای کوله باری

از تجربه های شیرین

از ثروتی هنگفت،

اما باید توانم برداشت

بیشتر از این تجربه ها

از ثروت ها

چون تو نیستی، چگونه؟

...

در پی اش جامه پیری پوشاند

نشتسه روی سنگ

خیره به آلاله ها

با خود

در رویا

می اندیشیدم

که تو چرا؟

اینگونه خموش و بی صدا

خفته ای به زیر خاک

آمدم ندایی انگار

و آرام زمزمه کرد

تا که بیدار شوند همه خفتگان

همه دل خستگان که دچار پوچند!

نگرفتم جواب سوال

و دوباره در خود با این اندیشه

که چرا بی نام

خفتنت را انتخاب کردی؟

و دوباره رسید آرامتر

جوابی که من دیگربی هیچ سوال تا خودم بشکستم

تا نباشم گمنام نشانی زو اویم نیست

بی نام شدم نامی او

تا بیایم با او

...

دیگر آن سال بگذشت و نماند بر دل تموز

گرچه غمها می توانند حزن اندازند به دل

چون که ما خواهیم، شویم پیروز هنوز

دلبری در کار نوروز عرف هر ساله بود

کرده است دیوانه و جامه دران، اختر فروز

زین همه قصه  حکایت شاد بودن بود

تو دگر غصه مخور اما چو شمعی بسوز

***************************

گر چه غمها می کنند لانه درون قلب ما

حال گنجشک دل انداخت دور باید به زور

بنویس که دلها همه سرد است

بنویس ار کدامین گناه اینچنین

همه در جهان گشته اند غمین

ز این داغ پر سوز می کنند ناله ها

که خاک گشت این روز رنگ لاله ها

...

دیگر نه وقت عشرت است خورشید نورانی می کند

خوابم بسر آمد ولی سستی نهاده بد نهال

در دل که گر رشدی کند احوال پریشانی می کند

دیگر به وقت مستیم نوری نمی خواهم که او

در سرزمین سنگ دلان نور نورانی می کند

بنشسته ام با بخت بد در جاده های پر زشب

گویند که که مهتاب شبم راهم چراغانی می کند

و تمام ذهن نوشتهها به لاگ سفر کرد

هر آنچه می جوشید

از تنهایی

از درد

از عصیان

از...

یک سال پیش ساعت ۱۶:۴۷ اولین نوشته ام در این بلاگ ثبت شد

دعا کنید بتونم ادامه بدم...

وقت رفتن است

کوچ یار من است

در آبی آسمان خلوت یار من است

گرچه دلها همه اینجا مانده اند

روی دل پا باید نهاد

می دانم سخت است

اما...

پرواز منتظر است

بالها پر اشتیاق

دلها آرام

با قامتی رعنایی

از سکوت رسوایی

تا هجوم برگ سکوت

رو شاخه مبهم

زردی اش را می پذیرد

تا جوانه ای در بهار...

وقت رفتن است

بنگر چه بی قرار تا بهار با توام

تا جوانه ای نو

وقت دل کندن است

وقت ناز پرواز

با سرود و آواز

بی یار و انباز

بدرقه ام کن....

همه دلتنگ شده اند!

بعضی ها برای عشق شان

                                    که تنها شده اند

بعضی ها برای غربت شان

                                  که تنها هستند

و بعضی هاهم با طبیعت

                                برای جنگل

                                برای کوه

                                برای دشت

                                برای سبزه

                                و برای هرآنچه هست

که همه گواهی تنهایشان را بدهند

آری همه تنهایند

همه دلتنگ اند

                        در میان این همه آدم

سوژه همه تنهایی شده است

دلتنگی شده است

شعر همه را خوانده ام

و تو نازنینم

شعری نو با

سوژه ای نو بسرا

تا شعر تو را نخوانم...

تا به کی در انتظار

تو بیا تا قرار

گیرد این جان زار

نامده هم خواهمت

دور ز چشم هم بینمت

بی قرار آن سوار

با دل جان خواهمت...